Optyka wieczności – XXXII Niedziela Zwykła
Lis05

Optyka wieczności – XXXII Niedziela Zwykła

Pomiędzy uroczystością Wszystkich Świętych a niedzielą Chrystusa Króla Wszechświata Kościół kieruje intensywnie naszą uwagę na życie wieczne. Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: «Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: „Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu”. Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. Wziął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta.  Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę».  Jezus im odpowiedział: «Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania.  A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa o krzaku, gdy Pana nazywa „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla niego żyją». (Łk 20, 27-38) Młodzieńcy z pierwszego czytania nie wahają się oddać ziemskiego życia w obronie swojej wiary, ponieważ wierzą, że Bóg wskrzesi ich do nowego życia. Ich nadzieja pokładana pozwala im umierać bez żalu i strachu. Wiedzą także, że nie są jedynymi dysponentami swojego życia: ono jest darem od Boga i decyzja o jego końcu należy właśnie do Niego. Przez śmierć chrześcijanin przechodzi do życia wiecznego, które oznacza zupełnie nową jakość ludzkiej egzystencji: nieśmiertelność i możliwość bezpośredniego widzenia Boga. Jezus zaznacza, że wieczność będzie rządziła się zupełnie innymi prawami niż ziemska rzeczywistość. Sformułowanie „Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba” oznacza, że każdy z nas ma własną, niepowtarzalną drogę do Boga i On wychodzi nam nieustannie na spotkanie w miejscu, gdzie żyjemy i konkretnym czasie. Wszyscy bowiem żyją dla Niego, czyli są powołani do wiecznego szczęścia z Nim i wspólnotą zbawionych w...

Read More
Święto Szczęśliwych
Paź31

Święto Szczęśliwych

Choć najbliższe dni będziemy spędzać raczej w minorowej atmosferze, wspominając ludzi, których już z nami nie ma i do szczęścia będziemy mieli daleko, to jednak Kościół dba o poprawę nastrojów. A dzieje się tak głównie za sprawą siedmiu błogosławieństw, jakie wygłosił swoim uczniom Jezus podczas Kazania na Górze. Tak, jak Bóg na górze Synaj przekazał Prawo (Wj 19, 20), tak Jezus wstępuje na górę, by przedstawić swój program wypełnienia Tory. I tak, jak w Starym Testamencie zaczyna od przedstawienia, co uczynił dla Izraela, tak teraz zaczyna od zapowiedzi, co uczyni tym, którzy za Nim pójdą. Greckie słowo „makarioi” tłumaczone zwykle jako „błogosławieni” w pierwszym swoim znaczeniu oznacza „szczęśliwi”. Tak więc tym wszystkim, którzy dziś doświadczają ucisku, którzy cierpią i rezygnują z pewnych szanowanych w świecie dóbr (sławy, bogactwa) Chrystus obiecuje inne szczęście, większe, doskonalsze. Szerzej tę wizję rozwija św. Jan Ewangelista, którego 1. List usłyszymy w drugim czytaniu, a Objawienie w pierwszym. To wizja szczęścia z Bogiem, który też doświadczył cierpienia. To Jego krew pozwala wielkiemu tłumowi ze wszystkich ludów i języków oczyścić się i godnie chwalić Boga. To wtedy, gdy nic nie będzie stało do drodze do pełnego poznania Pana, stać się w pełni dzieckiem Bożym i upodobnić do Ojca. Wtedy człowiek będzie w pełni tym, jakiego stworzył go Bóg – na swoje podobieństwo, ze wszystkimi talentami, umiejętnościami i cechami. Niebo to miejsce, gdzie Presley śpiewa, Kaczmarski akompaniuje, a da Vinci wymyśla dla nich coraz to nowe...

Read More
Sprawiedliwość wbrew nadziei – XXXI Niedziela Zwykła
Paź30

Sprawiedliwość wbrew nadziei – XXXI Niedziela Zwykła

Całe dotychczasowe życie walczył o prestiż i uznanie, i wszystko to przekreśla dla jednej chwili – nawet nie spotkania – spojrzenia na Jezusa. Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu. Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: Do grzesznika poszedł w gościnę. Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie. Na to Jezus rzekł do niego: Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło. Łk 19,1-10; XXXI Niedziela Zwykła, Rok C Między grzechem a niebem Jerycho to miasto graniczne. Dla Izraelitów 40 lat błąkających się po pustyni, Jerycho jest pierwszym przystankiem w Kanaanie. Pierwszym miastem, które obejmują z Bożej obietnicy. Przez Jerycho więc wchodzi się do Ziemi Obiecanej. W przypowieści o miłosiernym samarytaninie bohater, pobity człowiek, odbywał podróż w przeciwną stronę, z Jerozolimy do Jerycha. Ewangelia podaje, że schodził. Ojcowie Kościoła interpretują: zgrzeszył. Jezus więc wchodzi w sytuację graniczną, w doświadczenie grzechu, aby wprowadzić zabłąkanych do Królestwa Bożego. Ironiczna tożsamość Imię Zacheusza tłumaczy się jako czysty. Określenie jego zawodu – architelōnēs – wymyślił św. Łukasz. Telōnēs – celnik, było znane. Łukasz dodaje przedrostek od słowa archē, oznaczającego władzę. Ten sam przedrostek z kapłana robi arcykapłana, z biskupa arcybiskupa. Z celnika arcycelnika. A więc zdrajcę i oszusta do kwadratu. Celnicy byli powoływani na okres 12 miesięcy. Mieli z góry zapłacić podatek za cały rok Rzymowi, a potem co miesiąc ściągać należność od współrodaków. Układ niezbyt uczciwy i niezbyt jasny. Sprzyja kombinowaniu, oszustwom i wszelakim malwersacjom. Skoro bogaty Zacheusz był zwierzchnikiem celników, jego majątek musiał się zrodzić z nieczystegoprocederu. Imię okazuje się gorzką ironią. Mnożąc kasę i pogardę Tenże arcyłotr i zdrajca nosi jednak w sobie pragnienie Boga. Chce zobaczyć Jezusa. Poznać go. Dlaczego? Czyżby słyszał o Jego wyrozumiałości dla celników? Może nawet wiedział, że jednego imieniem Lewi, powołał do grona swoich najbliższych uczniów prosto z komory celnej. Raczej nie była to zwykła ciekawość. Zwykłej ciekawości nie zaspokaja się takim kosztem. Był niski. Niektórzy sugerują, że miał z tego powodu kompleksy. Dalej snują, że z tego powodu był desperacko gotów coś osiągnąć. Coś znaczyć. Nie...

Read More

Nie taki faryzeusz straszny, jak go pobielą – XXX Niedziela Zwykła

Może faryzeusz miał po prostu dobry dzień i chciał się tym z Bogiem podzielić? Podziękować. To chyba dobrze? Jednak z jakiegoś powodu Bogu nie spodobała się jego modlitwa. Jezus powiedział do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika. Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony. (Łk 18,9-14) Ewangelia z XXX Niedzieli Zwykłej, Rok C Obraz faryzeuszy w ewangeliach maluje się dosyć wyraziście. Ludzie puści, niemiłosierni, zaślepieni fanatycy religijni, przekonani o własnej doskonałości, pyszałkowaci i przemądrzali hipokryci. W tym kluczu patrzymy na faryzeusza z dzisiejszej ewangelii i wyciągamy bardzo proste wnioski. Nie można się na modlitwie przechwalać, tylko pokutować, pokutować, pokutować. Nie każdy faryzeusz w Biblii jest zły, ale i nie każdy celnik jest dobry. Choć oczywiście Jezus częściej udziela reprymendy tym pierwszym, w myśl słów: „komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie”. Choć i tak u Mateusza celnik jest synonimem poganina (Mt 18,17; por. Mt 21,21). Napomnienia kierowane przez Jana Chrzciciela do celników świadczą, że przekręty i oszustwa nie były wśród nich rzadkością. Jednocześnie znamy z imienia dwóch spośród grona faryzeuszy, Nikodema i Józefa z Arymatei, którzy przeczą stereotypowemu obrazowi. Mamy również uczonego w Piśmie, którego Jezus chwali za rozumne odpowiedzi.   Mamy w końcu jednego z dzisiejszych bohaterów, który może miał po prostu dobry dzień i chciał się tym z Bogiem podzielić? Podziękować. To chyba dobrze? Jednak z jakiegoś powodu Bogu nie spodobała się jego modlitwa. To pewnie z powodu pogardzania celnikiem – można zripostować. Jednak w tradycji hebrajskiej jest pewna modlitwa, w której bibliści doszukują się źródeł modlitwy faryzeusza. Widzimy więc, że jest to pewien zwrot stosowany w praktyce modlitewnej. „Dziękuję Ci, Panie, że dałeś mi miejsce między tymi, którzy zasiadają w domu Twej nauki, a nie wśród tych, którzy siedzą na rogach ulic. Wcześnie rano otwieram moje serce na słowa Twego Prawa, podczas gdy oni otwierają swe serca na sprawy próżne… Ja czynię pokutę i otrzymuję zapłatę, podczas gdy oni nie otrzymują żadnej  zapłaty” (Ber 28b) W tej ewangelii nie chodzi o potępienie jakiejś konkretnej grupy. Jezus powiedział „do niektórych”. Faryzeusz miał obowiązek modlitwy dwa razy w ciągu dnia, rano i po południu. Słowa...

Read More
Matka Przedziwna
Paź16

Matka Przedziwna

Już od ponad trzech wieków w Rychwałdzie czczony jest łaskami słynący wizerunek Madonny z Dzieciątkiem. Matka Boża Rychwałdzka okrzyknięta została Panią Ziemi Żywieckiej. Rychwałd jest niewielką beskidzką wsią, położoną nieopodal Żywca. Ten urokliwy zakątek przyciąga coraz to większe rzesze pielgrzymów. Nic jednak w tym dziwnego, ponieważ to maryjne wzgórze jest miejscem szczególnym. I to co najmniej z kilku powodów. Jeśli chodzi o historię parafii, to jej początki najprawdopodobniej sięgają XIV wieku. Jednakże jej istnienie historycznie udokumentowane zostało dopiero w XV wieku. Pierwsze spisane wzmianki o parafii pochodzą z dzieła Jana Długosza pt. „Liber Beneficiorum”. RYS HISTORYCZNY Przełomową datą był rok 1644, kiedy to Katarzyna z Komorowskich Grudzińska – właścicielska sąsiedniego Państwa Ślemieńskiego, przekazała rychwałdzkiej parafii wizerunek Maryi z Dzieciątkiem. Obraz pierwotnie należał do możnego rodu Grudzińskich z Wielkopolski. Po ślubie Katarzyny z Piotrem Samuelem Grudzińskim, został przez nią przywieziony i ulokowany w prywatnej kaplicy rodzinnej na zamku w Ślemieniu. Ze względu na rozliczne łaski wyproszone przed wizerunkiem, właścicielka postanowiła przekazać dzieło do rychwałdzkiego kościoła. W ten sposób szersze grono osób zyskało możliwość wypraszania łask i dobrodziejstw za sprawą Maryi. Od samego początku ludzie żywili przekonanie, że Najświętsza Panna obrała sobie to miejsce, by przychodzić im z pomocą. Pierwszy odnotowany cud miał miejsce 8 września 1647 roku, w liturgiczne święto Narodzenia NMP. Wówczas Elżbieta Karska – dzierżawczyni dworu w Rychwałdzie, została uleczona z rany szpecącej twarz. Od tej daty w opiekę Maryi oddawały się całe rodziny. Sława Pani Rychwałdzkiej rozchodziła się po sąsiednich wsiach i wkrótce objęła całą Żywiecczyznę oraz Ziemię Suską. Zwłaszcza w okresie Potopu szwedzkiego upraszano szczególnego orędownictwa Maryi. Drewniany kościół, który nie wystarczał już aby pomieścić rzesze wiernych, postanowiono zastąpić nową konstrukcją. Budowa świątyni trwała kilkanaście lat i wymagała niemałych nakładów finansowych. W 1756 roku uroczystej konsekracji nowopowstałego kościoła dokonał biskup krakowski Franciszek Potkański. W tym dniu przeniesiono także ikonę i Matka Boża Rychwałdzka została umieszczona w ołtarzu głównym konsekrowanym pod wezwaniem Królowej Aniołów. Warto dodać, że dawny drewniany kościół rychwałdzki został rozebrany. Materiał uzyskany z rozbiórki posłużył do odtworzenia dawnego kościoła i wzniesienia go w pobliskich Gilowicach, gdzie stoi po dzień dzisiejszy. KORONACJA I ZŁOTY JUBILEUSZ Matka Boża Rychwałdzka od wieków otaczana jest czcią wiernych. Od 1946 roku pieczę nad sanktuarium sprawują Franciszkanie z krakowskiej prowincji imienia św. Antoniego z Padwy i bł. Jakuba Strzemię. Prowadzone przez wiele lat starania o koronację wizerunku papieskimi koronami zostały zwieńczone w 1965 roku. 18 lipca ówczesny Prymas Polski – kardynał Stefan Wyszyński wraz z arcybiskupem krakowskim – Karolem Wojtyłą nałożyli na obraz papieskie korony Ojca Świętego Pawła VI. Uroczystość zgromadziła rzeszę 80 tysięcy osób, którzy nie zważając na ulewny deszcz uczestniczyli w tym historycznym wydarzeniu. Odnosząc się do tego...

Read More

Postawa modlitwy, czyli zwycięzca się poddaje – XXIX Niedziela Zwykła

Ojcowie pustyni, idąc na modlitwę, mówili: „idziemy walczyć”. Ale w gruncie rzeczy to niebezpieczna postawa.  Jezus odpowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać: W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. I Pan dodał: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Łk 18, 1-8, XIX Niedziela Zwykła, Rok C             Podniesione ręce mają ciekawą symbolikę. Otóż z badań antropologów wynika, że niezależnie od kultury danego ludu podniesione ręce oznaczają zasadniczo to samo. Może to być postawa zwycięzcy, albo poddającego się. Ten sam gest jest obecny w chrześcijaństwie. Kapłan podczas modlitw mszalnych wznosi ręce. Coraz częściej czynią tak uczestnicy spotkań modlitewnych. Poddają się, czy zwyciężają? A może i jedno i drugie?             Ojcowie pustyni, idąc na modlitwę, mówili: „idziemy walczyć”. Jest to zmaganie, trud, który trzeba dźwigać. Jest to walka z samym sobą, własnymi ograniczeniami, słabością, roztargnieniem. Nawet bez konkretnych doświadczeń duchowych, wartością wytrwałej modlitwy jest opanowanie własnych pokus – ot choćby takiej, żeby położyć się spać kwadrans wcześniej, zamiast skończyć odmawiać różaniec.             Ale w gruncie rzeczy to niebezpieczna postawa. W pewnym momencie zaczyna w głowie kiełkować myśl: „Wszystko wymodlę”. Myśl ta wyrasta i nieświadomie przybiera formę: „wszystko wyczaruję”.             Jeśli modlitwa chrześcijańska ma mieć jakikolwiek sens, to musi brać się z modlitwy Chrystusa. Z tego, że to Chrystus modli się w nas i poprzez nas. Tylko modlitwa Chrystusa może odnieść skutek. Człowiek jest bowiem oddzielony od Boga poprzez grzech. Pośrednictwo Chrystusa jest niezbędne, żeby tę relację odnowić. A bez tej relacji nie może być mowy o modlitwie.             Bo to Chrystus "najskuteczniej" wyciągnął ręce na krzyżu. Poddał się – Ojcu – a jednocześnie zwyciężył grzech i Szatana. Dlatego ilekroć klękam, czynię znak krzyża, muszę sobie uświadomić swoje położenie. Położenie ubogiej wdowy. Kogoś, kto nie ma żądnych praw, żadnych przywilejów, żadnych możliwości. Kto może tylko żebrać o pomoc możniejszych. A następnie przypomnieć sobie, że jest ktoś taki, kto weźmie mnie w obronę niezależnie od czających się niebezpieczeństw.             Modlitwa to w istocie...

Read More

Ile nas kosztowały ŚDM? – Wciąż nie wiadomo…

Sprawa jest o tyle dziwna, że przecież pielgrzymi musieli kupić specjalne pakiety obejmujące m. in. zakwaterowanie. Spora część pielgrzymów została zakwaterowana u krakowskich rodzin – a więc kuria nie poniosła żadnych kosztów w związku z przygotowaniem dla nich noclegów – pozostali nocowali w szkołach, za co archidiecezja krakowska zapłacić nie chce. Rodzi się więc pytanie, za co tak naprawdę płacili pielgrzymi? Temat finansowania ŚDM jest kłopotliwy. W okresie przygotowań wydarzenia wzbudzał wiele wątpliwości. Teraz, gdy impreza jest podsumowywana i rozliczana, wątpliwości wciąż się pojawiają, lecz niewielu chce o nich mówić, a większość woli chyba o nich nie słyszeć. Kłopot pojawił się już w sierpniu. ZAiKS  od organizatorów ŚDM domagał się opłat za publiczne odtwarzanie spektakli i utworów muzycznych, jakie były wykonywane w trakcie imprezy. Rzecznik ZAiKS-u, Anna Biernacka, twierdziła wówczas, że umowy ze stroną kościelną były podpisane jeszcze przed rozpoczęciem Dni Młodych. Z kolei pełnomocnik organizatorów, mec. Krzysztof Mazur stwierdził, że ZAiKS nie był w stanie przygotować odpowiednich umów licencyjnych. Sprawa trafiła do ministerstwa kultury i temat ucichł. Fakty W piątek TVN w wieczornym wydaniu „Faktów” wyemitował materiał poruszający problem opłat za noclegi w szkołach. W krakowskich szkołach w trakcie ŚDM-u nocowało kilkanaście tysięcy pielgrzymów. Umowa archidiecezji z miastem zakładała, że do 15 grudnia miasto zapłaci za eksploatację 180 budynków 1,2 mln złotych. Rzecznik prezydenta Krakowa, Monika Chylaszek, twierdzi, że do pokrycia tych kosztów jest zobowiązana archidiecezja. Kuria zapłacić obiecuje, ale niekoniecznie ze swojego budżetu. Art. 39 specustawy przygotowującej ŚDM przewiduje możliwość dofinansowania zwiększonych kosztów funkcjonowania placówek oświaty ze środków rządowych. Konkretnie chodzi o środki rezerwy oświatowej subwencji ogólnej. O środki te mogą ubiegać się poszczególne samorządy w celu np. przeprowadzenia remontów czy finansowania zajęć dla niepełnosprawnych uczniów. Ks. Piotr Studnicki z biura prasowego krakowskiej kurii mówi, że archidiecezja jest gotowa zapłacić za użytkowanie szkół w trakcie ŚDM, ale skoro ma prawną możliwość rekompensaty tych środków, to próbuje z tej możliwości skorzystać. Tłumaczy również, że Światowe Dni Młodzieży były „lekcją kultury”, samo wydarzenie miało również na celu edukację, stąd część środków może pochodzić z wydatków na oświatę. Opinie Nie zgadza się z tym jednak Sławomir Broniarz ze Związku Nauczycielstwa Polskiego. Twierdzi, że pieniędzy w rezerwie oświatowej jest za mało, aby przeznaczać je na inne cele. Sprawa jest o tyle dziwna, że przecież pielgrzymi wykupywali specjalne pakiety, które obejmowały również zakwaterowanie. Nie wszystkie co prawda, lecz np. pakiet A3 różnił się od A4 tym, że zapewniał także i nocleg, był jednak droższy o 300 zł. Spora część pielgrzymów została zakwaterowana u krakowskich rodzin – a więc kuria nie poniosła żadnych kosztów w związku z przygotowaniem noclegów – pozostali nocowali w szkołach, za co archidiecezja krakowska również zapłacić nie chce. Rodzi się więc pytanie, za co tak naprawdę...

Read More
Przygotuj się do Transitusu
Paź03

Przygotuj się do Transitusu

4 października obchodzimy wspomnienie św. Franciszka z Asyżu. W wieczór poprzedzający to święto w parafiach franciszkańskich odbywa się nabożeństwo, podczas którego wspominana jest śmierć Biedaczyny. Transitus – bo o nim mowa – oznacza „przejście”. Nawet nie „odejście”, więc nie „śmierć”, ale „przejście”. Brat Eliasz pisze w liście do zakonu, w którym zawiadamia o śmierci Franciszka, że on „przeszedł ze śmierci do życia”. Rozpoczyna się bardzo uroczyście. W kościele panuje mrok, wierni i franciszkanie trzymają w dłoniach świece. Zakonnicy śpiewają jedną ze swoich pieśni – „Witaj, Ojcze ukochany, co Serafów zdobisz chór!”. Po pewnym czasie następuje komentarz, który przekazuje informację: św. Franciszek zmarł 3 października 1226 roku w nocy, miał wtedy 45 lat; od dwudziestu lat był nawrócony, a od dwóch – nosił stygmaty. Franciszkanie wspominają, jak pomimo fizycznej boleści (był już niewidomy) ich założyciel z radością oczekiwał na śmierć. Siostrę śmierć. Podczas nabożeństwa będą prosić jego o błogosławieństwo. W kolejnej części śpiewany jest hymn nieszporny oraz czytany list św. Franciszka do wszystkich wiernych. Namawia w nim do modlitwy i wychwalania Boga, bo On chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni. Tylko nie wszyscy ludzie to widzą. Mówi też m.in.: „I kochajmy bliźnich jak siebie samych. A jeśli ktoś nie chce lub nie może ich tak kochać jak siebie, niech im przynajmniej nie wyrządzą złego, lecz niech czyni im dobrze”. Zakończenie listu może przypominać znaną z liturgii mszy św. formułkę kończącą czytania – słyszymy: „oto słowa świętego Ojca Franciszka”. W śpiewie przed następną częścią Transitusu padają słowa modlitwy „Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego pokoju” ułożonej przez asyskiego zakonnika. Dopiero potem słyszymy kolejny już przekaz Franciszka – jedno z jego napomnień. Teraz właściwie usłyszeliśmy już trzy (trudno powiedzieć, czy najważniejsze) z pięciu rodzajów pism św. Franciszka – list, modlitwę i napomnienie. Ponadto zaliczamy do nich jeszcze regułę zakonu i testament. Psalm 142, który jest śpiewany w następnej kolejności, nie znajduje się w celebracji przypadkowo. To właśnie jego słowa powtarzał św. Franciszek na łożu śmierci, o czym traktuje spisany przez brata Tomasza z Celano opis jego śmierci. Rozgrzesza wszystkich braci i błogosławi im, każe sobie czytać Ewangelię, a następnie przykryć całunem i posypać popiołem. Po wysłuchaniu tego fragmentu śpiewa się krótką antyfonę i odmawia „Ojcze nasz” oraz modlitwę, w której bracia proszą o powołania zakonne. Pod koniec Transitusu franciszkanie wykonują piękny gest – wyciągają ręce w kierunku zebranych w kościele wiernych i dają im specjalne błogosławieństwo. Nabożeństwo kończy ucałowanie relikwii św. Franciszka i podobnie jak na wejściu – pieśń franciszkańska. Jak jest opisana śmierć św. Franciszka w źródłach? Brat Tomasz z Celano „Życiorys pierwszy św. Franciszka z Asyżu” „Tak więc w roku od Wcielenia Pańskiego 1226 quatra decima indictione, quatro nonas Octobris,...

Read More
Taka robota, jaka wiara – rozważania liturgii słowa XXVII Niedziela Zwykła
Paź03

Taka robota, jaka wiara – rozważania liturgii słowa XXVII Niedziela Zwykła

Apostołowie prosili Pana o wiarę. A wiara jest łaską. Niby nic dziwnego, że o nią proszą. Jednak mówi Jezus: „gdybyście mieli…”. Wychodzi więc, że nie mają. Przynajmniej nie tyle, ile by chcieli. A chcieliby, to by się parę spraw załatwiło, życie poukładało, świat na lepsze zmieniło. No a bez tego, to Panie, bida – narzekamy jak prorok Habakuk. Bóg nie jest „dobrym kumplem”. Jezus nazywał swoich uczniów przyjaciółmi. Ale podkreślał jednocześnie, że jest ich Mistrzem i Nauczycielem. W ewangelicznych dialogach rzuca się w oczy to, że Jezus często do spotkanych ludzi zwraca się bardzo troskliwie, np. „synu”, czy „dziecko”. Jednak do Jezusa nikt, poza Dobrym Łotrem, nie mówi po imieniu, zawsze tytułując Go np.: „rabbi”, „nauczycielu” czy „panie”. Św. Augustyn powiedział o Jezusie: „Ty możesz mnie nazwać przyjacielem, ja wiem, że jestem Twym sługą”. Apostołowie zdaje się o tym zapomnieli. Dlatego Jezus na ich prośbę o wiarę odpowiada pouczeniem o roli sługi. Bo proszą nie z pobożności, nie z pragnienia głębszego poznania, nie z miłości, a z wygody. Żeby moja wiara za mnie wszystko zrobiła. Że skoro uwierzyłem to teraz Pan Bóg będzie wszystkie przeciwności na mojej drodze zamieniał w kwiatki. Bzdura i ułuda. Poszedłem za Jezusem. Stałem się Jego sługą. Więc mu służę – i to nie jest nic nadzwyczajnego. Taka jest moja rola. Nikt nie bije braw motorniczemu, gdy tramwaj zajeżdża na przystanek. Nikt też nie będzie bił braw chrześcijaninowi, gdy ten będzie żył zgodnie z nauką Chrystusa. Taka...

Read More
Znak zbawienia
Wrz14

Znak zbawienia

Bóg zaplanował krzyż od samego początku jako znak zbawienia sprawiedliwych. Nie wierzycie? Posłuchajcie choćby Ezechiela, któremu Bóg wskazuje sposób na ocalenie sprawiedliwych w obliczu klęski grzesznego Izraela. „Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy i nakreśl ten znak TAW na czołach mężów, którzy wzdychają i biadają nad wszystkimi obrzydliwościami w niej popełnianymi” (Ez 9,4). Dosłownie Ezechiel pisze: „uczyń znak”, z tym, że hebrajskie słowo „taw” może oznaczać i „znak, symbol”, ale też ostatnią literę alfabetu hebrajskiego. Żydzi twardo twierdzą, że chodzi po prostu o bliżej nieznany znak. Dlaczego? Gdyż alfabet hebrajski ulegał wielu zmianom. Dziś taw wygląda tak: ת. A jak wyglądał w czasach Ezechiela? Badania inskrypcji i manuskryptów z epoki jasno wskazują, że taw zapisywano od początku jako dwie skrzyżowane kreski. I tak było aż do czasów wygnania babilońskiego, gdy pismo się nieco zarameizowało. Ocaleniem dla sprawiedliwych jerozolimczyków był krzyż i tylko przez niego jest możliwe zbawienie! Bóg Ojciec od dawna zaplanował, jaką śmiercią umrze Jego Syn, by ocalić ludzkość. Krzyż jest sercem Bożego planu zbawienia, ołtarzem, na którym dokonała się jedyna doskonała Ofiara, gdzie żertwą nie było już zwierzę, ale sam Syn Boży, który został posłany, by ocalić świat. Dzisiejsza Ewangelia mówi o tym, że celem Jezusa nie jest posłanie grzesznych do piekła, ale ich nawrócenie i ofiarowanie im życia wiecznego, ich zbawienie. Odwieczny plan, zapowiedziany już na początku ludzkiej tułaczki (Rdz 3,15), realizowany konsekwentnie i twardo, krok po kroku, przy oporze tych, którym na jego wypełnieniu powinno najbardziej zależeć swój szczyt osiągnął na Golgocie, w porze, gdy w Świątyni Jerozolimskiej zabijano baranki paschalne, dokonało się zbawienie i usprawiedliwienie ludzkości. Krzyż, ołtarz i tabernakulum powinny być zespołem, które tworzy serce każdego kościoła, gdyż są znakami tego, jak Chrystus umarł, jaki charakter miała Jego Męka oraz faktu, że wciąż jest On z nami tak, jak obiecał – „po wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Święto Podwyższenia Krzyża, choć odnosi się do odkrycia św. Heleny, powinno nam pomóc odkrywać sens i wartość Krzyża coraz szerzej i głębiej, gdyż to on jest znakiem przez który przychodzi...

Read More