Smutek, który jest chorobą – o depresji

23 lutego w Polce obchodzi się Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją. Warto w tym dniu zastanowić się, jak wiele ludzi dotyka problem depresji i jak sobie z nią radzić.


Antoni Kępiński w książce „Melancholia” pisze: „Piekło depresji polega na utracie nadziei”. Osoby dotknięte depresją często mylnie postrzegane są jako chcący zwrócić na siebie uwagę samotnicy. Ich izolacja nie wynika z chęci zaistnienia, ale z niemocy i braku chęci do życia. Czym tak naprawdę jest depresja? Skąd się bierze? Jak jej zapobiegać i jak ją leczyć?

Depresja jest niczym innym jak długotrwałym i przewlekłym obniżeniem nastroju, co wiąże się ze zmniejszeniem aktywności, energii i zainteresowań. Może ona doświadczyć każdego człowieka niezależnie od jego płci i wieku. „Światowa Organizacja Zdrowia wskazuje, że depresja jest obecnie czwartą spośród najpoważniejszych chorób a za 8 lat będzie zajmować drugie miejsce, po chorobach serca, pod względem skutków niewydolności społecznej i zawodowej. Największy odsetek zaburzeń depresyjnych jest u osób w wieku 35-44 lat, czyli w wieku aktywności zawodowej. W Polsce na depresję choruje ok. pół miliona osób, jednak około połowa z tej liczby nie zgłasza się do specjalistów, bojąc się stygmatyzacji i wykluczenia” (Iwona Wasil – Dyrektor ds. Projektów Profilaktycznych i Edukacyjnych – ITAKA – Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych).

Trzeba pamiętać, że nie każda depresja jest chorobą psychiczną. Istnieje kilka jej rodzajów są to między innymi: depresje endogenne, psychogenne i objawowe.

Depresja endogenna to stany depresyjne występujące w przebiegu chorób afektywnych i zaburzeń schizoafektywnych. Przyczyny pojawienia się tego rodzaju depresji nie jest do końca znany, a jej objawy w jej typowym przebiegu to: obniżenie nastroju, spowolnione tempo myślenia, zaburzenia rytmu okołodobowego, wahania samopoczucia osoby chorej w ciągu dnia, zmiany hormonalne, bóle głowy w okolicach karku, lęk, chudnięcie, brak apetytu. W atypowej odmianie depresji endogennej można wyróżnić między innymi następujące objawy: jadłowstręt, bóle, świąd skóry, zaburzenia lękowe, natręctwa, okresowe nadużywanie leków lub alkoholu, zespół dławicy piersiowej.

Kolejnym rodzajem depresji jest depresja psychogenna, która powstaje na skutek niekorzystnych sytuacji psychologicznych natury wewnętrznej i zewnętrznej.  W jej skład wchodzą depresje reaktywne (powstała na skutek urazu psychicznego), nerwicowe, w reakcji na żałobę, w przebiegu reakcji adaptacyjnej.

Ostatnim z grup depresji są depresje objawowe, które mogą być odpowiedzią na choroby somatyczne oraz stosowanie leków i substancji chemicznych.

Jak czuje się człowiek dotknięty depresją? Ciężko jest wytłumaczyć to osobie, która nigdy na nią nie zapadła. Iwona Wasil bardzo dobrze opisała jednak funkcjonowanie i podejście do życia człowieka dotkniętego depresją: „Wyobraźcie sobie, że jesteście uwięzieni w pokoju o przytłumionym świetle, ściany na was napierają a Wy leżąc, czujecie jakobyście byli przywiązani do łóżka, bardzo chcecie wstać lecz nie możecie, każdy ruch boli.

Wyobraźcie sobie, że w tej sytuacji ktoś z góry świeci Wam w oczy ostrym światłem, zamykacie oczy, ale nawet przez zamknięte powieki, agresywne światło razi boleśnie. Ktoś bliski głośno krzyczy nad uchem i czegoś od Was chce, głos eksploduje w głowie, ale nie wiecie dokładnie co mielibyście zrobić. Chyba chcą abyście wstali, ale mimo wysiłków, ciało jak z ołowiu nie może się podnieść. Macie wyrzuty sumienia, że nie wstaliście, przecież ktoś ważny potrzebował Was… Kolejne wysiłki aby uwolnić się od ciężaru i bólu ciała, od światła które razi, dźwięków, które zagłuszają, ścian które napierają, cierpienia, że zawiedliście….są na nic. Ten opis trochę brzmi jak koszmarny sen, jednak nim nie jest, tak w przybliżeniu mogą czuć się osoby chorujące na depresję”.

Czy z depresji można wyjść samemu? W jaki sposób należy ją leczyć i postrzegać?

Przede wszystkim, trzeba zdać sobie sprawę, że depresja, to nic innego jak choroba. Kiedy człowiek zachoruje udaje się do lekarza i z depresją powinno być tak samo. Lekarzem, do którego należy się udać jest psychiatra, to on zaproponuje zestaw leków, który należy zażywać od 6-9 miesięcy do czasu ustąpienia objawów. Ważne jest odpowiedzialne podejście do terapii, ponieważ spożywane leki zaczynają działać dopiero po jakimś czasie. Pomocna w leczeniu może być również psychoterapia, której podstawową formą jest rozmowa z odpowiednio przygotowanym psychoterapeutą.

Bardzo ważnym aspektem leczenia depresji jest wsparcie rodziny i przyjaciół. Aby było one prawidłowe, konieczne jest podejście do depresji, jako choroby, którą rzeczywiście jest. Osoba chora potrzebuje pomocy otoczenia, tak samo jest z osobą cierpiąca na depresję. Odpowiednia postawa bliskich choremu osób pomaga wydostać się z piekła, w którym zabrakło nadziei.

 


Źródła:

Author: Emilia Ciuła

Podziel się artykułem na

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *