Orędownik Niepokalanej

Życie św. Maksymiliana z pewnością nie może być uznane za łatwe i przyjemne. Mimo wszelkich, nierzadko trudnych i wymagających wyzwań stawianych na drodze ziemskiego pielgrzymowania, o. Kolbe nie ustał w wierze w Boga i ufności wobec Niepokalanej.


Rajmund Kolbe, bo tak brzmi imię świętego, które otrzymał podczas chrztu, urodził się 8 stycznia 1894 r. i pochodził z ubogiej rodziny mieszczańskiej trudniącej się tkactwem chałupniczym. Dorastał i wychowywał się w Zduńskiej Woli. W domu rodzinnym, złożonym z jednej izby, centralne miejsce zajmowała figura Najświętszej Maryi Panny, w którą młody Rajmund wpatrywał się podczas wspólnej modlitwy. Rodzice zadbali bowiem o staranne katolickie i patriotyczne wychowanie chłopca. Każdy dzień rozpoczynała i kończyła rodzinna modlitwa.

Przekazy historyczne podają, że pewnego dnia podczas nabożeństwa w kościele parafialnym w Pabianicach, 12-letni Rajmund poprosił Matkę Bożą, aby wskazała kim zostanie on w przyszłości. Maryja odpowiadając na pytanie chłopca, ukazała mu się w towarzystwie dwóch koron. Pierwsza z nich była biała i symbolizowała czystość. Druga, miała kolor czerwony i oznaczała męczeństwo. Zważając na objawienie Maryi oraz mając w pamięci usłyszaną podczas parafialnych rekolekcji zachętę do podjęcia życia w zakonie, Rajmund postanowił wstąpić do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. To właśnie w trakcie obłóczyn otrzymał zakonne imię Maksymilian.

Podczas edukacji młody Maksymilian Kolbe wykazywał duże zdolności do nauki. Troska o jak najlepszy rozwój intelektualny spowodowała wysłanie franciszkanina na studia do Rzymu, gdzie zamieszkał w Międzynarodowym Kolegium Serafickim. Studia wyższe ukończył z dwoma dyplomami doktorskimi – z filozofii i teologii. Dowiedziawszy się o wybuchu I wojny światowej, wahał się czy nie wstąpić do legionów polskich. Maksymilian Kolbe doszedł jednak do wniosku, że jest w stanie uczynić więcej dla ojczyzny jako kapłan, dlatego 1 listopada 1914 r. złożył profesję uroczystą, czyli śluby wieczyste, przybierając imię Maria.

Jeszcze we Włoszech, Maksymilian Kolbe postanowił założyć Rycerstwo Niepokalanej, którego celem miało być dążenie do nawrócenia heretyków i schizmatyków. Funkcjonowanie stowarzyszenia oparte zostało na całkowitym zawierzeniu się Maryi oraz codziennym powierzaniu Jej losów grzeszników. 28 kwietnia 1918 r. Maksymilian Kolbe otrzymał święcenia kapłańskie, zaś w kolejnym roku powrócił do Polski, gdzie rozpoczął poszukiwania kandydatów do Milicji Niepokalanej. Ze względu na problemy zdrowotne (uporczywie powracająca gruźlica) parokrotnie opuszczał Kraków w celach zdrowotnych.

2 stycznia 1922 r. Rycerstwo Niepokalanej uzyskało aprobatę Stolicy Apostolskiej. W tym samym miesiącu rozpoczęto także wydawanie czasopisma „Rycerz Niepokalanej”, który zyskał sobie pokaźną rzeszę czytelników. Skala i zakres działalności o. Kolbego nie była do końca aprobowana przez jego zwierzchników. Przełożeni postanowili przenieść zakonnika do Grodna. Mimo zmiany miejsca pobytu, o. Maksymilian nie stracił zapału i w dalszym ciągu szerzył swoje dzieła. Stale wzrastał nakład „Rycerza Niepokalanej”, a szeregi stowarzyszenia zasilały coraz to nowe osoby.

6 sierpnia 1927 r. na otrzymanym w darowiźnie od Księcia Jana Druckiego-Lubeckiego polu w Teresinie pod Warszawą, postawił figurę Matki Bożej, tym samym zakładając Niepokalanów. Od tego momentu miejsce to stało się główną siedzibą drukarni oraz Rycerstwa. Po ukończeniu budowy klasztoru oraz po uzyskaniu aprobaty przełożonych, o. Maksymilian Kolbe wybrał się z misją utworzenia podobnej struktury w Japonii. Dzięki usilnym staraniom i zapałowi franciszkanina, w Japonii powstał Ogród Niepokalanej jako odpowiednik polskiego Niepokalanowa. Na wzór „Rycerza Niepokalanej” działalność wydawniczą rozpoczął „Rycerz Japoński”.

Ze względu na wybór przez kapitułę prowincjalną Maksymiliana Marii Kolbego na nowego gwardiana Niepokalanowa, musiał on powrócić do kraju w 1936 r. Dalsza aktywność zakonnika zaowocowała założeniem radiofonii i rozpoczęciem nadawania na falach eteru. Również podczas II wojny światowej, o. Kolbe dał poznać się jako niezłomny wyznawca Chrystusa oraz wierny Jego uczeń. Oprócz głoszenia Słowa Bożego oraz umożliwienia wiekuistej adoracji Najświętszego Sakramentu, dawał też przykład swoim postępowaniem. Organizował m.in. miejsca dla ludności wysiedlonej oraz warsztaty pracownicze.

O. Masymilian Kolbe wraz z innymi współbraćmi został aresztowany 17 lutego 1941 r. i przewieziony najpierw do Warszawy (na Pawiak), a później do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Swoje ziemskie pielgrzymowanie zakończył jako realny świadek Chrystusowego Posłannictwa. Ofiarował własny los, oddając swe życie za współwięźnia – Franciszka Gajowniczka – męża i ojca rodziny. Zmarł 14 sierpnia 1941 r., w przeddzień Uroczystości Wniebowzięcia NMP, po ponad dwutygodniowej głodówce wspartej śmiertelnym zastrzykiem fenolu.

17 października 1971 r. o. Maksymilian Kolbe został ogłoszony błogosławionym. W poczet świętych Kościoła katolickiego zaliczył go natomiast papież Jan Paweł II niespełna 11 lat później, 10 października 1982 r.

Author: Mateusz Ponikwia

Podziel się artykułem na

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *