„O Maryjo, czemu biegniesz w niebo?”

15 sierpnia w Kościele obchodzimy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, która przypomina o wyróżnieniu Matki Bożej i przyznaniu Jej zaszczytnego miejsca w niebie. Święto to stanowi również okazję do podjęcia refleksji i dostrzeżenia, że Królestwo Boże jest miejscem, do którego powinien zdążać każdy z nas.


Prawda o Wniebowzięciu NMP wywodzi się z przekonania żywionego już w pierwszych wiekach Średniowiecza, że Pan Jezus nie pozostawił ciała swojej Matki na ziemi, ale je uczynił podobnym do swojego ciała po zmartwychwstaniu i w takiej postaci zabrał do nieba. W VI w. cesarz Maurycy polecił obchodzić na Wschodzie w dniu 15 sierpnia osobne święto dla uczczenia tejże tajemnicy. W Rzymie papież św. Sergiusz I ustanowił w VII w. na tę uroczystość procesję. Z kolei za sprawą papieża Leona IV, święto zyskało wigilię oraz oktawę.

Co ciekawe, można spotkać różne nazwy odnoszące się do obchodzonej uroczystości. Wzięcie Maryi do nieba to chyba najbardziej typowe określenie używane obecnie w sposób niemalże powszechny. Niemniej jednak, wciąż występują także inne określenia, takie jak choćby: Zaśnięcie, Odpocznienie czy Przejście Matki Bożej. Nie sposób nie dostrzec, że żadne z przytoczonych określeń nie wskazuje wprost na fizyczną śmierć Maryi. Niektórzy teolodzy wskazują bowiem, że konsekwencją Niepokalanego Poczęcia Maryi jest to, że nie podlegała Ona ziemskiej śmierci, która stanowi skutek grzechu pierworodnego.

Kult Maryi Wniebowziętej jest bardzo żywy w Kościele. Powstało wiele świątyń pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Warto też wskazać, że założono osiem zakonów (w tym jeden męski), które obrały sobie Maryję Wniebowziętą za główną patronkę. Mimo powszechnego oddawania czci Maryi Wniebowziętej, dogmat o tej tajemnicy został ogłoszony stosunkowo niedawno, bo dopiero 1 listopada 1950 r., w konstytucji apostolskiej papieża Piusa XII.

Uroczystość Wzięcia Maryi do nieba w sposób szczególny jest obchodzona w Polsce. W tradycji święto zwane jest również Uroczystością Matki Bożej Zielnej. Zwyczaj święcenia bukietów złożonych z ziół i kwiatów ma nawiązywać do podania głoszącego, że apostołowie znaleźli kwiaty, zamiast ciała Maryi. Ludzie ufają też, że pobłogosławione w tym czasie zioła otrzymują moc leczniczą, a także stanowią ochronę od chorób, zarazy i nieszczęść.

Author: Mateusz Ponikwia

Podziel się artykułem na

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *